چه دور مانده‌ام از کـاروان کرب‌وبلا            چـقـدر فـاصـلـه دارم ز دوسـتـان شما

مرا ببـخـش فـقـط ادعـاست عـاشقی‌ام            جداست راه من از راهتان، جداست، جدا

چـقدر فـاصله دارم ز دعـبل و عـمّـار            کجاست لایق من، «مَرْحَباً بِنَاصِرِنَا...»

دلم گـرفـته، کجـایـند «اِبنِ تَـیهـان»ها            «خُزَیمه»ها، سر و جان داده‌های دشت بلا؟

کجاست آن شهدایی که وصفشان فرمود            امام متـقـیـان: اینَ؟ اینَ؟ اینَ؟... کجا؟

بـرادران وفـادار مـن کـجـا هـسـتـنـد؟            مجـاهـدان شـهـیـد و بـصـیر راه خدا؟

پیام اصلی این خطبه در همین جمله‌ست            «خطاست خانه‌نشینی، امام خوانده تو را»

زمان زمانِ نشستن، زمان ماندن نیست            نهیب می‌زند از هر طرف زمانه به ما

خوشا به بخت و به اقبالشان که با دل و جان            تـمـام هـسـتـی خـود را نـمـوده‌انـد فـدا

چـقدر مـنـتظر ما نـشـسـتـه بـرگـردیم            چـرا من و تو نـبـاشیـم با امـام؟ چرا؟